کرانی

مديرگروه روان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي جندي شاپور اهواز گفت: نقاشي نوعي بيان افکار و احساسات از سوي کودک است و حتما پس از اتمام نقاشي بايد از کودک خواست که درباره نقاشي اش صحبت کند.
دکتر اشرف تشکري در گفت و گو با خبرنگار اجتماعي خبرگزار دانشجويان ايران(ايسنا) - منطقه خوزستان - اظهار داشت: پيش از هر گونه تصميم گيري درباره افکار کودک ابتدا بايد اجازه داد که خود او درباره موضوع نقاشي و احساس و افکاري که موجب کشيدن آن نقاشي شده است، صحبت کند.
وي افزود: به عنوان مثال اگر کودکي در نقاشي اش والدين خود را ترسيم کرده ولي يکي از اعضاي خانواده را نکشيده نبايد پيش از شنيدن دليل کار از سوي کودک، او را بيمار خطاب کرده و با وي برخورد کنيم.
تشکري تصريح کرد: به والدين توصيه مي شود پس از مشاهده نقاشي کودک ابتدا او را تشويق کرده و سپس از او بخواهند درباره نقاشي اش صحبت کند و ماجراهايي را که قصد داشته در نقاشي ترسيم کند را در جمع خانواده بيان کند.  اين روان پزشک خاطرنشان کرد: پس از شنيدن افکار و احساسات کودک و علت کشيدن و يا نکشيدن نوع خاصي نقاشي آن وقت بايد درباره کودک تصميم گيري کرد.
وي اضافه کرد: هر نقاشي تخيلي کودک را نبايد نشاني از مشکل روحي تصور کرد زيرا کودک ذهني بلندپرواز و تخيل محور دارد و بايد از خود او بخواهيم درباره ارتباطات ذهني اش برايمان صحبت کند.
مديرگروه روان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي جندي شاپور اهواز بيان کرد: گاه نيز کودک قادر به بيان احساسات نهفته اي مانند شادي، ناراحتي و خشم نيست و اين احساسات را در قالب نقاشي بيان مي کند. در اين حالت والدين پس از شنيدن صحبت هاي کودک درباره علت کشيدن نقاشي اش بايد با او هم راهي و هم دلي کرده و حسي را که کودک نتوانسته است به زبان بياورد، درک کنند.
وي درباره برخورد علمي با نقاشي در مدارس، تاکيد کرد: متاسفانه در مدارس و در زنگ هاي هنر و نقاشي، با نقاشي هاي کودکان برخورد علمي و کارشناسانه نمي شود که ازدياد جمعيت و رفتار غيرعلمي برخي مربيان از دلايل اين بي توجهي است.